ଘଟାନ୍ତର

ପଣ୍ଡିତ ଗୋଦାବରୀଶ ମିଶ୍ର

ପରିଚୟ :

ପଣ୍ଡିତ ଗୋଦାବରୀଶ ମିଶ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ‘ଘଟାନ୍ତର’ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଏକ ଅତି ଉଚ୍ଚକୋଟୀର ରହସ୍ୟମୟ ଉପନ୍ୟାସ । ଏହା କେବଳ ଏକ ଅପରାଧମୂଳକ କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ମଣିଷ ମନର ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଭଲ ଏବଂ ମନ୍ଦ ଗୁଣର ଏକ ନିଚ୍ଛକ ବିଶ୍ଳେଷଣ-। ପୁରୁଣା କଟକ ସହରର ନିସ୍ତବ୍ଧ ଗଳିକନ୍ଦି ଓ ସେଠାକାର ଶାନ୍ତ ପରିବେଶ ଭିତରେ କିପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ରହସ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ହୋଇ ରହିଛି, ତାହା ପାଠକଙ୍କୁ ଏକ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯାତ୍ରାରେ ନେଇଯାଏ-।

ଏହି ପୁସ୍ତକର ମୂଳ ବିଷୟବସ୍ତୁ ହେଉଛି ମଣିଷ ଚରିତ୍ରର ଦୁଇଟି ପରସ୍ପର ବିରୋଧୀ ଦିଗ– ଦେବତ୍ୱ ଓ ରାକ୍ଷସତ୍ୱର ସଂଘର୍ଷ । କାହାଣୀର ମୁଖ୍ୟ ଚରିତ୍ର ଡାକ୍ତର ତାରାକାନ୍ତ ନାୟକ ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ମହତ୍ ବ୍ୟକ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବିଜ୍ଞାନର ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ସେ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ଖରାପ ପ୍ରବୃତ୍ତିକୁ ଅଲଗା କରିବାକୁ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ପରୀକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତାହା ହିଁ ସମଗ୍ର କାହାଣୀକୁ ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ମୋଡ଼ ଦିଏ । କିପରି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିବା ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ଜାଲରେ ଫସିଯାଆନ୍ତି, ତାହାର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣନା ଏଥିରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ-।

କାହାଣୀରେ ରାମବାବୁ ନାମକ ଜଣେ ସାହସୀ ଓକିଲ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଗୋପାଳବାବୁଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପାଠକମାନେ ଏହି ରହସ୍ୟର ପର୍ଦ୍ଦାଫାଶ ହେଉଥିବାର ଦେଖନ୍ତି । ଜଣେ ବିକଟାଳ ଏବଂ ନିଷ୍ଠୁର ବ୍ୟକ୍ତି ସଦେଇ ଜେନା ସହିତ ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ କି ଅଜଣା ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି ଏବଂ ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ‘ଉଇଲ୍’ ପଛରେ କି ସତ୍ୟ ଲୁଚିଛି, ତାହା ପାଠକଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉତ୍କଣ୍ଠା ଓ କୌତୂହଳ ସୃଷ୍ଟି କରେ ।

ପୃଷ୍ଠଭୂମି :

ପଣ୍ଡିତ ଗୋଦାବରୀଶ ମିଶ୍ରଙ୍କ ଏହି ରହସ୍ୟମୟ କାହାଣୀ ଐତିହାସିକ କଟକ ସହରର ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ ରଚିତ । ଆଜକୁ ଅନେକ ବର୍ଷ ତଳର ସେହି କଟକ, ଯେଉଁଠି ରାତି ହେଲେ ଗଳିଗୁଡ଼ିକ ଶୂନଶାନ୍‍ ହୋଇଯାଉଥିଲା । ମ୍ୟୁନିସିପାଲିଟିର ବତିଖମ୍ବଗୁଡ଼ିକରେ କିରାସିନି ଲଣ୍ଠନର ମିଞ୍ଜିମିଞ୍ଜି ଆଲୁଅ ଏକ ଅଜବ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା । ଶୀତଦିନିଆ ପାହାନ୍ତି ପହରର ସେହି ନିସ୍ତବ୍ଧତା, କେବଳ କୁକୁରମାନଙ୍କ ଭୁକିବା ଶବ୍ଦ ଏବଂ ପୁରୁଣା କୋଠାଘରଗୁଡ଼ିକରୁ ଆସୁଥିବା ଘୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ଶବ୍ଦ ପାଠକଙ୍କୁ ସେହି ସମୟର ଏକ ନିଚ୍ଛକ ଅନୁଭୂତି ପ୍ରଦାନ କରେ ।

କାହାଣୀଟି ମୁଖ୍ୟତଃ କଟକର ମକର୍ବା, ଦରଘାବଜାର, ବାଲୁବଜାର, ବାଖରାବାଦ ଏବଂ ତୁଳସୀପୁର ପରି ଅଞ୍ଚଳରେ ଗତିଶୀଳ ହୋଇଛି । ବାଲୁବଜାର ଏବଂ ଚୌଧୁରୀ ବଜାର ପରି ଜନଗହଳି ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନ ପାଖରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ମକର୍ବା ଅଞ୍ଚଳଟି ସେତେବେଳେ ବେଶ୍ ନିଛାଟିଆ ଥିଲା-। ସେଠାରେ ଘରଗୁଡ଼ିକ ବହୁ ଛାଡ଼ି ଛାଡ଼ି ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରତିଟି ଘର ଚାରିପାଖେ ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ ପାଚେରି ବୁଲିଥିଲା । ଏହି ପାଚେରିଗୁଡ଼ିକ ସତେ ଯେପରି ଘର ଭିତରର ସୁଖ ବା ଦୁଃଖକୁ ବାହାର ଦୁନିଆଠାରୁ ଲୁଚାଇ ରଖୁଥିଲେ ।

କାହାଣୀର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ହେଉଛି ମକର୍ବାର ବାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ଦୁଇମହଲା କୋଠା । ଏହି ଘରଟି ଏକ ପ୍ରକାଣ୍ଡ ହତା ଭିତରେ ଥିଲା, ଯାହାର ପାଚେରି ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ନୁଖୁରା ଓ ଅବହେଳିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ । ତଳ ମହଲାରେ ଥିବା ଏକ ଛୋଟିଆ ଦୁଆର ଛଡ଼ା ଘରଟିରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଝରକା କିମ୍ବା କବାଟ ଖୋଲୁଥିବାର ଦେଖାଯାଉ ନଥିଲା । ଏହି ଦୁଆରର ରହସ୍ୟ ଏବଂ ସେଠାରୁ ଭିତରୁ ଆସୁଥିବା ଖୁଡ଼-ଖାଡ଼ ଶବ୍ଦ ପାଠକଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଆତଙ୍କ ଓ କୌତୂହଳ ସୃଷ୍ଟି କରେ ।

ଏହି ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ ଓଡ଼ିଶାର ସେହି ସମୟର ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ସମାଜର ଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ମିଳେ, ଯେଉଁଠି ଓକିଲ ଏବଂ ଡାକ୍ତରମାନେ ସମାଜର ମୁଖ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ । ଗୋଟିଏ ପଟେ କାଳୀଗଳିରେ ଡାକ୍ତର ଦାସଙ୍କ ପରି ପରିଚିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଘରେ ରୋଗୀଙ୍କ ଭିଡ଼ ଥିବାବେଳେ, ଅନ୍ୟପଟେ କଟକର କେତେକ ଅନ୍ଧାରିଆ ଗଳିରେ ସଦେଇ ଜେନା ପରି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଗୁଣ୍ଡାମାନଙ୍କର ଆତଙ୍କ ଥିଲା । ଏହି ସାମାଜିକ ପରିବେଶର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହିଁ କାହାଣୀକୁ ଅଧିକ ଜୀବନ୍ତ ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର କରି ଗଢ଼ିତୋଳିଛି-।

ପ୍ରମୁଖ ଚରିତ୍ର :

ରାମବାବୁ: ସେ ଜଣେ ଓକିଲ ଏବଂ ଏହି କାହାଣୀର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଚରିତ୍ର । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧୀରସ୍ଥିର, ବିଚାରବନ୍ତ ଏବଂ ନୀତିବାନ ବ୍ୟକ୍ତି । ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେ କୌଣସି ବି ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇପାରନ୍ତି ।

ଗୋପାଳବାବୁ: ରାମବାବୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ । ସେ ହିଁ ପ୍ରଥମେ ସଦେଇ ଜେନାର କୁକର୍ମ ବିଷୟରେ ରାମବାବୁଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇଥିଲେ ।

ଡାକ୍ତର ନାୟକ (ତାରାକାନ୍ତ ନାୟକ): କଟକର ଜଣେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଓ ସମ୍ମାନିତ ଚିକିତ୍ସକ । ସେ ଜଣେ ମହତ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଏକ ଗୋପନୀୟ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି ଯାହା କାହାଣୀର ମୁଖ୍ୟ ରହସ୍ୟ ।

ସଦେଇ ଜେନା: ଜଣେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବିକଟାଳ ଚେହେରାର ବ୍ୟକ୍ତି । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠୁର, ହିଂସ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ହିଁ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଆତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ । ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସମ୍ପର୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ଦେହଜନକ ।

ଡାକ୍ତର ଦାସ: ଡାକ୍ତର ନାୟକ ଏବଂ ରାମବାବୁଙ୍କ ବନ୍ଧୁ । ସେ ଜଣେ ସରଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷ ସମୟରେ ଏକ ଅଜ୍ଞାତ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା ।

ଯଦୁନାଥ: ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସୀ ପୁରୁଣା ଚାକର, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଘରର ଅନେକ ଅଜବ ଘଟଣାର ସାକ୍ଷୀ ।

ବିଷୟବସ୍ତୁ :

କାହାଣୀର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ କଟକର ଜଣେ ଶୁଖିଲାମୁହାଁ ଓ ଧୀରସ୍ଥିର ଓକିଲ ରାମବାବୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଶିକ୍ଷକ ଗୋପାଳବାବୁଙ୍କ ଏକ ରବିବାର ସକାଳର ଭ୍ରମଣରୁ । ସେମାନେ ମକର୍ବା ଅଞ୍ଚଳରେ ବୁଲୁଥିବା ବେଳେ ଏକ ଅଜବ ଦୋମହଲା ଘର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯାହାର କୌଣସି ଝରକା ନାହିଁ ଏବଂ କେବଳ ତଳେ ଏକ ଛୋଟ ଦୁଆର ଅଛି । ଏହି ଘରଟିକୁ ଦେଖି ଗୋପାଳବାବୁଙ୍କର ଏକ ଅତି ପୁରୁଣା ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ମନେ ପଡ଼ିଯାଏ ।

ଗୋପାଳବାବୁ କୁହନ୍ତି ଯେ, ବହୁ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଏକ ଶୀତରାତିରେ ସେ ଦେଖିଥିଲେ ଜଣେ ଭୟଙ୍କର ଚେହେରାର ଲୋକ (ସଦେଇ ଜେନା) ଏକ ଛୋଟ ଝିଅକୁ ଅତି ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଭାବରେ ତଳେ ପକାଇ ଦଳିଚକଟି ଦେଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲା । ଗୋପାଳବାବୁ ସେହି ଲୋକକୁ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ଝିଅଟିର ପରିବାର ତାକୁ ଥାନାକୁ ନେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ସେହି ଲୋକଟି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପାଞ୍ଚଶହ ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ ରାଜି ହୋଇଥିଲା । ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି, ସେ ସେହି ମକର୍ବାର ରହସ୍ୟମୟ ଦୁଆର ଭିତରୁ ଏକ ଚେକ୍ ଧରି ଆସିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ କଟକର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଏବଂ ଉଦାର ବ୍ୟକ୍ତି ଡାକ୍ତର ତାରାକାନ୍ତ ନାୟକଙ୍କ ଦସ୍ତଖତ ଥିଲା । ରାମବାବୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅତି ବିଚିତ୍ର ଥିଲା, କାରଣ ସେ ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କୁ ଜଣେ ଋଷିତୁଲ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ ।

ରାମବାବୁଙ୍କ ପାଖରେ ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କର ଏକ ଉଇଲ୍ ଅନେକ ଦିନରୁ ଗଚ୍ଛିତ ଥିଲା । ସେଥିରେ ଲେଖାଥିଲା ଯେ, ଡାକ୍ତରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କିମ୍ବା ସେ ଯଦି ତିନି ମାସ ପାଇଁ କୁଆଡ଼େ ଫେରାର୍ ହୋଇଯାନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକ ସଦେଇ ଜେନା ହେବ । ରାମବାବୁ ଏହି ଉଇଲକୁ ଅତି ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଏବଂ ପାଗଳାମି ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ । ଗୋପାଳବାବୁଙ୍କଠାରୁ ସଦେଇ ଜେନାର ନୃଶଂସତା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବା ପରେ ରାମବାବୁଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ବଢ଼ିଲା ଏବଂ ସେ ସଦେଇ ଜେନାକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ।

ପ୍ରାୟ ବର୍ଷେ ପରେ କଟକ ସହର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଖବରରେ କମ୍ପିଉଠିଲା । ଚୂଡ଼ଙ୍ଗ ଜମିଦାରଙ୍କୁ ଏକ ଜହ୍ନରାତିରେ ଅତି ନୃଶଂସ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା । ଘଟଣାର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷଦର୍ଶୀ ଜଣେ ଦାସୀ କହିଥିଲା ଯେ, ସେ ଦେଖିଛି ଜଣେ ଗେଡ଼ା ଓ କଳା ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଠେଙ୍ଗାରେ ପିଟି ପିଟି ମାରିଦେଲା । ପୋଲିସକୁ ଘଟଣାସ୍ଥଳରୁ ଏକ ଭଙ୍ଗା ଠେଙ୍ଗାର ଗଡ଼ ମିଳିଥିଲା-। ରାମବାବୁ ସେହି ଠେଙ୍ଗାଟିକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ, ଯାହାକୁ ସେ ବହୁ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ । ଏହି ଘଟଣା ପରେ ରାମବାବୁ ପୋଲିସକୁ ସଦେଇ ଜେନାର ତୁଳସୀପୁର ଘରକୁ ନେଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସଦେଇ ଜେନା ମିଳିଲା ନାହିଁ । ଘର ଭିତରୁ ଅନେକ ପୋଡ଼ା କାଗଜପତ୍ର ଏବଂ ସଦେଇ ଜେନା ନାମରେ ଜମା ଥିବା ହଜାର ହଜାର ଟଙ୍କାର ଚେକ୍ ବହି ମିଳିଲା-।

ଏହି ରହସ୍ୟର ଆଉ ଏକ ଦିଗ ଡାକ୍ତର ଦାସଙ୍କ ଜରିଆରେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା । ଡାକ୍ତର ଦାସ ଜଣେ ସରସ ମଣିଷ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦିନେ ରାମବାବୁ ତାଙ୍କୁ ଭେଟିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ଭୟରେ ଶୁଖି କଣ୍ଟା ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ସେ କହିଲେ ଯେ, ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ବିଷୟରେ ସେ ଏପରି କିଛି ଜାଣିଛନ୍ତି ଯାହା ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖକୁ ଠେଲିଦେଇଛି । ସେ ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କୁ ଜଣେ 'ପାପିଷ୍ଠ' ବୋଲି କହିଲେ । ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ସେ ରାମବାବୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଗୋପନୀୟ ପୁଲିନ୍ଦା ଛାଡ଼ିଗଲେ, ଯାହା ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବା ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ପରେ ଖୋଲାଯିବା କଥା ।

ଶେଷରେ ସେହି କାଳରାତ୍ରି ଆସିଲା, ଯେତେବେଳେ ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ପୁରୁଣା ଚାକର ଯଦୁନାଥ ଭୟରେ ରାମବାବୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଧାଇଁ ଆସିଲା । ସେ କହିଲା ଯେ, ଡାକ୍ତରଙ୍କ କୋଠରୀ ଭିତରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଶବ୍ଦ ଏବଂ କାନ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଛି । ଯଦୁନାଥ ଏପରିକି ସଦେଇ ଜେନାକୁ ଡାକ୍ତରଙ୍କ କୋଠରୀରେ ଦେଖିଥିବା କଥା କହିଲା । ରାମବାବୁ ଏବଂ ଯଦୁନାଥ ମିଶି କୋଠରୀର କବାଟ ଭାଙ୍ଗିଲେ । ଭିତରେ ସେମାନେ ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ସଦେଇ ଜେନାର ଶବ ପାଇଲେ, ଯିଏ ବିଷ ପିଇ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଥିଲା । ଡାକ୍ତର ନାୟକ ସେଠାରେ ନଥିଲେ । ସେଠାରୁ ମିଳିଥିବା ଏକ ଚିଠି ଏବଂ ପୁଲିନ୍ଦାରୁ ସମସ୍ତ ରହସ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚିତ ହେଲା ।

ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ଡାଏରୀରୁ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ, ସେ ପିଲାଦିନୁ ନିଜ ଭିତରେ ଦୁଇଟି ସତ୍ତା– ଭଲ ଏବଂ ମନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ସେ ବିଜ୍ଞାନର ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହି ଦୁଇଟି ସତ୍ତାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା କରିବା ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ଔଷଧ ଆବିଷ୍କାର କରିଥିଲେ । ସେହି ଔଷଧ ପିଇ ସେ ଡାକ୍ତର ତାରାକାନ୍ତ ନାୟକରୁ ଭୟଙ୍କର ସଦେଇ ଜେନା ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିଲେ । ସଦେଇ ଜେନା ରୂପରେ ସେ ନିଜର ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ନୃଶଂସ ଅଭିଳାଷ ପୂରଣ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଔଷଧ ପିଇ ଭଦ୍ର ଡାକ୍ତର ନାୟକ ହୋଇଯାଉଥିଲେ ।

କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସଦେଇ ଜେନାର ସତ୍ତା ବଳବତ୍ତର ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ସତ୍ତା ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଗଲା । ଦିନେ ବିନା ଔଷଧରେ ସେ ସଦେଇ ଜେନା ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଏହି ରୂପରେ ହିଁ ଚୂଡ଼ଙ୍ଗ ଜମିଦାରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ । ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ଔଷଧ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ହେଉଥିବା ବିଶେଷ ଲବଣ ସରିଗଲା, ସେ ଆଉ ନିଜର ପୂର୍ବ ରୂପକୁ ଫେରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ସେ ସଦେଇ ଜେନା ରୂପରେ ହିଁ ରହିଗଲେ ଏବଂ ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କଲେ ।

ଉପସଂହାର :

ଘଟାନ୍ତର’ ପୁସ୍ତକଟିର ଉପସଂହାର ଆମକୁ ଏକ ବହୁତ ବଡ଼ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଜୀବନର ଗଭୀର ଶିକ୍ଷା ସହିତ ପରିଚିତ କରାଏ । ଏହା ଦର୍ଶାଏ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଭଲ ଆଉ ଗୋଟିଏ ମନ୍ଦ ପଣିଆ ବା ‘ଦେବତ୍ୱ’ ଏବଂ ‘ରାକ୍ଷସତ୍ୱ’ ଲୁଚି ରହିଥାଏ । ଡାକ୍ତର ନାୟକ ନିଜର ବୈଜ୍ଞାନିକ ଜ୍ଞାନ ବଳରେ ଏହି ଦୁଇଟି ପ୍ରବୃତ୍ତିକୁ ଅଲଗା କରିବାକୁ ଯେଉଁ ସାହସିକ ପଦକ୍ଷେପ ନେଇଥିଲେ, ତାହା କିପରି ଶେଷରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିପର୍ଯ୍ୟୟରେ ପରିଣତ ହେଲା, ତାହା ହିଁ କାହାଣୀର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଚେତାବନୀ । ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ ନିଜର ଖରାପ ଅଭ୍ୟାସ ବା ନିଜ ଭିତରର ସେହି ‘ସଇତାନ’କୁ ଆୟତ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ହରାଇ ବସେ, ସେତେବେଳେ ପରିଣାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ କରୁଣ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ହୁଏ ।

କାହାଣୀର ଶେଷ ଭାଗରେ ରାମବାବୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଆର ଭାଙ୍ଗି ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ପରିସ୍ଥିତିର ପର୍ଦ୍ଦାଫାଶ ହେବା ପାଠକଙ୍କୁ ସ୍ତବ୍ଧ କରିଦିଏ । ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ଆତ୍ମକଥା ଏବଂ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଡାକ୍ତର ଦାସଙ୍କ ଚିଠି ମାଧ୍ୟମରେ ଯେଉଁ ରହସ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ, ତାହା ପ୍ରକୃତରେ ରୋମାଞ୍ଚକର । ଜଣେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଏବଂ ମହତ୍ ବ୍ୟକ୍ତି କିପରି ନିଜର ସୃଷ୍ଟ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଜାଲରେ ନିଜେ ଛନ୍ଦି ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ସଦେଇ ଜେନା ନାମକ ସେହି କୁତ୍ସିତ ସତ୍ତା କିପରି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗ୍ରାସ କରିନେଲା, ତାହା ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରି ରଖେ-।

ଡାକ୍ତର ନାୟକଙ୍କ ସେହି ଗୁପ୍ତ ଗବେଷଣା, ସଦେଇ ଜେନାର ସେହି ବିକଟାଳ ରୂପ ଏବଂ ରାମବାବୁଙ୍କର ସେହି ନିରନ୍ତର ଅନ୍ୱେଷଣ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁସ୍ତକର ଶେଷ ପୃଷ୍ଠା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାନ୍ଧି ରଖିବାର କ୍ଷମତା ରଖେ । ଏହି ରୋମାଞ୍ଚକର ପୁସ୍ତକଟି ଆପଣଙ୍କୁ କେବଳ ମନୋରଞ୍ଜନ ଯୋଗାଇବ ନାହିଁ, ବରଂ ମଣିଷର ନିଜସ୍ୱ ସତ୍ତା ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବ ।